॥ दुर्गा सूक्तम् ॥
जातवेदसे सुनवाम सोममरातीयतोनिदहाति वेदः ।
स नः पर्षदति दुर्गाणि विश्वा नावेव सिन्धुंदुरितात्यग्निः ॥१॥
तामग्निवर्णां तपसा ज्वलन्तीं वैरोचनींकर्मफलेषु जुष्टाम् ।
दुर्गां देवीँशरणमहं प्रपद्ये सुतरसि तरसेनमः ॥२॥
अग्ने त्वं पारया नव्यो अस्मान्स्वस्तिभिरति दुर्गाणि विश्वा ।
पूश्च पृथ्वी बहुला न उर्वी भवा तोकायतनयाय शंयोः ॥३॥
विश्वानि नो दुर्गहा जातवेदः सिन्धुं न नावादुरितातिपर्षि ।
अग्ने अत्रिवन्मनसा गृणानोऽस्माकंबोध्यविता तनूनाम् ॥४॥
पृतनाजितँसहमानमुग्रमग्निँ हुवेमपरमात्सधस्थात् ।
स नः पर्षदति दुर्गाणि विश्वा क्षामद्देवो अतिदुरितात्यग्निः ॥५॥
प्रत्नोषि कमीड्यो अध्वरेषु सनाच्च होतानव्यश्च सत्सि ।
स्वां चाग्ने तनुवं पिप्रयस्वास्मभ्यं चसौभगमायजस्व ॥६॥
गोभिर्जुष्टमयुजो निषिक्तं तवेन्द्रविष्णोरनुसंचरेम ।
नाकस्य पृष्ठमभि संवसानो वैष्णवीं लोकइह मादयन्ताम् ॥७॥
No comments:
Post a Comment